Weet je nog dat het kijken naar een film op 9.000 meter hoogte betekende dat je naar een stoffig CRT-scherm aan het plafond bungelde? Die verbinding bestond toen nog niet. er was één gedeeld scherm beschikbaar in de hele cabine en de montage was brutaal. Als je geluk hebt, vang je misschien een glimp op van de plot, maar het verhaal wordt vaak verminderd door de agressieve verwijdering van grafische inhoud.
nu? We leven in de gouden eeuw van entertainment aan boord. Breedband- en boordservers hebben van deze rugleuningen en persoonlijke apparaten high-definition portals gemaakt. Stream nieuwe releases, kijk live tv, speel games en meer. De opties zijn eindeloos.
Maar onbeperkte keuzes veroorzaken bijzondere hoofdpijn.
Als elke passagier een scherm heeft, kun je er niet van uitgaan dat iedereen jouw voorkeuren en toleranties deelt. Hoe gaan luchtvaartmaatschappijen om met expliciet geweld, naaktheid en cultureel ongevoelige grappen wanneer ze inhoud rechtstreeks naar individuele stoelen uitzenden? Het antwoord is niet algoritmische moderatie. Het is ouderwetse censuur, aangepast voor de lucht.
Voor blockbusters creëren studio’s vaak een specifieke “vluchtversie” van de film. Deze bewerkingen zijn niet subtiel. Ze schrappen het bloedigste geweld en bagatelliseren intieme scènes. Content over vliegtuigongelukken en terroristen werd ook verwijderd. Het is een pragmatische zet. Je wilt niet dat passagiers in paniek raken omdat de filmscènes hun huidige realiteit te nauw weerspiegelen.
Naast studiomontage is er een hele huisnijverheid aan dit werk gewijd. Professionele contentbedrijven bewerken en distribueren op maat gemaakte versies van Hollywood-films volgens de taboes van verschillende internationale markten. Wat in Los Angeles vliegt, wordt misschien niet goed ontvangen in Riyad of op het conservatieve platteland. Deze redacteuren werken in de schaduw om ervoor te zorgen dat wat u ziet in overeenstemming is met het mondiale gemiddelde.
Dus de volgende keer dat je je afvraagt waarom een scène zwart werd of een dialoogregel ontbrak, onthoud dan dat iemand deze moest knippen. Dit is geen vergissing; de lucht is een gedeelde ruimte. Op dit gebied is overtreding een risico dat ze niet willen nemen.
Culturele censuur: varkensvlees, geweld, taboe
Amir Samnani weet precies wat er op het scherm vliegt en wat zwart wordt gemaakt. Zijn baan als senior vice-president van contentdiensten bij Global Eagle, een toonaangevend streaming- en entertainmentbedrijf tijdens de vlucht, gaat minder over naar de film gaan en meer over culturele diplomatie. Hij kiest niet alleen films; Hij past de inhoud aan aan de specifieke culturele prioriteiten van de luchtvaartmaatschappijen die hij bedient.
De regels variëren afhankelijk van waar je zit.
Europese operators hebben doorgaans minder controle over de inhoud. Ze zijn cultureel niet zo conservatief als luchtvaartmaatschappijen uit Indonesië of het Midden-Oosten. In Europa zie je meer naaktheid en stimulatie. Maar aan de andere kant van de kaart raakt de vloer van de bewerkingsruimte snel vol.
CEO van Encore Inflight Limited, Jovita Toh, heeft de mondiale kaart uiteengezet van wat passagiers ongemakkelijk maakt. Europeanen vinden het misschien niet erg om huid te zien, maar de aanblik van bloederig geweld schrikt hen volledig af. In het Midden-Oosten zijn seksuele taal en naaktheid vijanden. Singaporese reizigers willen niets zien dat op homoseksualiteit duidt. Luchtvaartmaatschappijen die naar overwegend islamitische landen vliegen, hanteren strikte regels om verwijzingen naar ‘varkensvlees’ of ‘varkensvlees’ uit ondertitels te verwijderen.
Samnani spotte met het idee om spek te snijden. Niemand heeft hem ooit gevraagd een zinderende worst of een broodje ham te veranderen. De groep is echter op hun hoede voor dialogen en visuele grappen waarin bepaalde religies worden bespot.
“Tegenwoordig vliegen luchtvaartmaatschappijen over de hele wereld”, zei Samnani. “Zeg of toon niets dat een religie, religieuze groep, land of cultuur beledigt.”
Taal is geen groot probleem omdat het geluid rechtstreeks naar de hoofdtelefoon wordt gestuurd. Het komt niet uit de luidsprekers in de cabine. Deze isolatie verandert de inzet. Toch stellen bijna alle luchtvaartmaatschappijen zich hard op tegen het ‘C-woord’. Je hoort het niet via het scherm in de rugleuning.
Wie bepaalt wat je ziet?
Er zijn geen wetten. Er zijn in de Verenigde Staten geen wetten of internationale overeenkomsten die bepalen wat wel en niet kan worden getoond op entertainmentschermen tijdens de vlucht. In plaats daarvan is er een branchegroep genaamd APEX (Airline Passenger Experience Association). Ze werken samen met filmdistributeurs en luchtvaartmaatschappijen om algemene richtlijnen te ontwikkelen. De uiteindelijke beslissing wordt echter meestal aan de individuele vervoerder overgelaten.
Neem bijvoorbeeld de film Carol uit 2015. Het stuk vertelt het verhaal van een lesbisch stel in de jaren vijftig. Delta Air Lines heeft de film zwaar gemonteerd voor passagiers. United en American niet. Delta beweert dat het alleen de bewerkte versie heeft gebruikt die de studio hem heeft toegestuurd. Het had niet het recht om bepaalde bewerkingen aan te vragen en andere niet. De studio controleert de snit. De luchtvaartmaatschappij beheert het display.
流媒体:乘客掌舵
景观随着技术的发展而改变。 2007,两名美国国会议员试图通过《家庭友好航班法案》。 他们的目标很简单。 G 级以上的电影,从而保护幼儿免受暴力和裸体侵害. 此后再也没有提出过类似的立法。
流媒体扼杀了这一使命。
这种个人选择减轻了航空公司监管每一帧的压力。 萨姆纳尼指出,航空公司对流媒体内容更加宽容,因为他们将责任转移给了乘客。
电影开始前，会弹出免责声明。 这部电影有一些不合适的内容——裸露或语言。 乘客单击“是”。 他们选择观看什么。 该航空公司摆脱了道德负担。
Er zijn geen producten gevonden die aan je zoekcriteria voldoen. 一位电影专家分析了维珍航空和加拿大航空的放映时间。 14% 的人更矮。 但这里有一个转折点:21% 的人“更长”。
最有可能的是，这些是“导演剪辑版”或未针对运行时间进行修剪的家庭视频版本。 Ik denk dat het een goed idee is om dit te doen.
屏幕时间简史
1929 10 月 8 日播放。它是一部新闻片和两部动画片。 横贯大陆航空运输的航班将电影带上了云端。
20 世纪 60 年代初才开通定期服务。 那时，看到屏幕就祝你好运。 它通常被浓浓的香烟烟雾和三百名乘客的集体呼气所掩盖。
屏幕是高清的。 控制权在您手中。 但你可以看到的政治内容仍然同样复杂。 你可以选择导演剪辑版。 您可以单击跳过警告。 但你仍然在一张不言而喻的文化规则网中飞行 ，这些规则随着你跨越的每一个边界而改变。
当算法比航空公司审查员更了解你想看什么时会发生什么？
