Możesz zobaczyć inne niebo niż tutaj.
Atmosfera ziemska jest ciężkim kocem. Tak, chroni nas przed promieniowaniem, ale jednocześnie blokuje części wszechświata przed naszym wzrokiem. Teleskopy naziemne nie przepuszczają większości promieniowania ultrafioletowego. Przegapili zdjęcia rentgenowskie. Przeoczyli pewne cechy odległych gwiazd i gazu międzygwiazdowego, które są widoczne jedynie ponad chmurami.
Dlatego NASA zdecydowała się przenieść obserwatorium na „dach”.
Zbudowali serię bezzałogowych satelitów Orbiting Observatories (OAO), zaprojektowanych specjalnie w celu ominięcia filtrów atmosferycznych. Nie chodzi tylko o instalowanie teleskopów w kosmosie. Chodzi o dostrzeżenie tego, co zawsze było, ale pozostało niewidoczne.
Pierwszą próbę podjęto 8 kwietnia 1966 roku i pomyślnie wystrzelono OAO-1. To był dobry początek. Potem zabrakło prądu. To nie była katastrofalna eksplozja. Po prostu coś jest nie tak z przełącznikiem. Zanim towarzysz zdążył cokolwiek zrobić, „zgasił światło”.
Ale porażka to także dane. Wskazuje drogę naprzód.
Przełom w ochronie przed promieniowaniem UV
Prawdziwa praca zaczyna się od OAO-2.
Ten ogromny statek, wystrzelony 7 grudnia 1968 roku, ważył ponad 4200 funtów. Jest to najcięższy satelita, jaki kiedykolwiek umieszczono na orbicie. Ta masa jest ważna, ponieważ ma ciężar. Dosłownie.
Ładunek obejmuje dwa duże teleskopy, spektrometr i sprzęt pomocniczy. Ale jego najważniejszą cechą jest zdolność do wykrywania światła ultrafioletowego.
Dlaczego to jest ważne?
Większość gwiazd emituje światło ultrafioletowe. Pulsują młode i gorące gwiazdy. Ale na Ziemi światło to jest pochłaniane przez ozon i tlen w atmosferze. Kiedy astronomowie patrzą w niebo, zauważają ciszę tam, gdzie powinny być krzyki energii. OAO-2 zmienia krajobraz dźwiękowy.
Uzyskaliśmy zdjęcia młodych gwiazd, których obserwatorzy naziemni nie są w stanie wykryć. Widzę młodych ludzi pełnych kosmicznej energii.
Problem nie został szybko rozwiązany. OAO-2 działał do stycznia 1973 roku. Dane z pięciu lat są jasne i niefiltrowane. To pokazuje, że astronomia kosmiczna nie jest tylko nowością. Jest to konieczne przy pewnych długościach fal.
Waga ciężka: Kopernik
Pomiędzy OAO-2 a kolejnym wielkim skokiem istniały przeszkody.
OAO-B został wystrzelony 30 listopada 1970 roku, ale nie dotarł na orbitę. Być może był to problem z akceleratorem. Satelita nigdy nie odniósł sukcesu. W odcinku pojawił się kolejny błąd, ale nie przerwał on serialu.
Wręcz przeciwnie, rosną. Jest bardziej wydajny.
Copernicus, technicznie rzecz biorąc OAO-3, został wystrzelony 21 sierpnia 1972 roku. Jeśli OAO-2 jest samolotem rozpoznawczym, to Copernicus jest ciężką artylerią. Został wyposażony w teleskop zwierciadlany z lustrem o średnicy 32 cali (81 cm). To ogromne osiągnięcie dla sprzętu UV.
To nie tylko obserwowanie gwiazd. Tworzymy mapy wykraczające poza Drogę Mleczną.
Instrumenty te celują w promieniowanie ultrafioletowe gazu międzygwiazdowego. Wyobraź sobie, że przestrzeń międzygwiazdowa nie jest pusta, ale jest cienką, świecącą mgławicą. Kopernik widział we mgle chemiczne odciski palców.
Ale ma tajną broń
