Het wordt heet. Mensen sterven. Dat is de botte realiteit.
Maar hoeveel?
Dat aantal verschuift naarmate statistici oorzaak en gevolg ontwarren. We hebben het over Engeland en Wales. De zomerhitte was niet alleen oncomfortabel, maar ook dodelijk.
Ambtenaren gebruiken ‘overmatige sterfgevallen’ om dit bij te houden. Niet alleen een hitteberoerte. Ze zoeken naar pieken in de sterfte door alle oorzaken heen. Is iemand met een kwetsbaar hart gefaald door de hitte? Zo ja, dan tikt de teller op.
De cijfers komen niet snel tot rust
Gegevens komen in batches uit. Het is rommelig werk.
De eerste rapporten gaven ons een vloer, geen plafond. Naarmate er meer gegevens binnenkomen vanuit het Office for National Statistics (ONS), stijgt het cijfer. Je leest nu de krantenkoppen. Deze cijfers kunnen volgende week hoger zijn. Dan volgende maand weer.
Het is een achterblijvende indicator. Tegen de tijd dat de telling “definitief” voelt, is het seizoen voorbij.
Wie raakt er gewond?
Niet iedereen. Meestal oudere mensen. Degenen die al met onderliggende gezondheidsproblemen leven.
“De hitte treft de kwetsbaren het hardst.”
Het is niet eerlijk, maar het komt overeen met elk ander hittegolfrapport. De rijken verblijven in coole hotels of hebben luxe AC-units. De armen bakken in flats zonder isolatie.
Wat betekent dit?
Klimaatverandering is geen toekomstige bedreiging. Het zijn huidige kosten.
Zijn we klaar?
Waarschijnlijk niet. We bouwen steden voor regen. Wij bouwen niet voor veertig graden Celsius. We zien de lichamen zich opstapelen in de statistieken, en dan wachten we op de volgende zomer.
De telling loopt nog steeds op.
