Het staat daar al veertig jaar. Wachten. Verkeerd begrepen.
Tientallen jaren lang gingen wetenschappers ervan uit dat een 82 miljoen jaar oude ruggengraat gevonden op Antarctica afkomstig was van een oud zeereptiel. Gewoon een beetje zeeleven. Fout. Een nieuwe studie, gepubliceerd op 26 juni in Acta Palaeontologica Polonia, bevestigt wat ze eerder hadden moeten raden: het is een titanosaurus. Eén van de zware slagmensen. De reuzen met lange nekken die de grootste dieren vertegenwoordigen die ooit op het land hebben gelopen.
“Op het eerste gezicht lijkt dit onopvallend”, zegt Paul Barrett. Hij is paleontoloog bij het Natural History Museum in Londen. Hij weet het beter.
Dit botfragment bevat de titel van het eerste bevestigde dinosaurusfossiel van Antarctica. Betekent niet dat het de enige is. We hebben er genoeg gevonden sinds 1983, toen Mike Thomson dit specifieke stukje geschiedenis op James Ross Island uit de aarde haalde. Het eiland ligt voor het Antarctisch Schiereiland en kijkt uit over de Drake Passage naar Zuid-Amerika. Koud water ertussen. Toen? Ze werden lid.
Dus een titanosaurus op Antarctica? Echt?
Het continent was nog steeds verbonden met Zuid-Amerika… vol gematigde bossen.
Niet de witte woestijn die we nu zien. Geen ijs. Alleen maar bomen. En dinosaurussen die in een eeuwige winterschemering leven. Stel je voor dat je maandenlang wakker wordt in een donkere hemel. Varens eten. Knuffelen in de koelte.
Hier is het addertje onder het gras: het fossiel is op zichzelf niet indrukwekkend. Het is klein.
Deze individuele titanosaurus was slechts 6 tot 24 voet lang. Vergelijk dat eens met de absolute beesten van zijn soort, die zich uitstrekten tot meer dan 30 meter. Misschien een kwart zo groot? Maar onthoud. We hebben één wervel. Dat is alles. We kunnen de specifieke soort niet identificeren. Het zou zomaar een baby kunnen zijn. Juveniel bot. Als je de groeigrafieken korter maakt, ziet alles er kleiner uit.
Het team van Barrett had het niet geraden. Ze gebruikten CT-scans met hoge resolutie. Binnen in de rots gekeken. Bevestigde de structuur.
Het dateert uit het Krijt. 145 tot 66 miljoen jaar. De laatste act voordat de asteroïde Yucatan trof en de lichten uitdeed voor de niet-aviaire menigte.
Waarom doet dit er toe? Migratie kaarten.
Destijds sloten de zuidelijke continenten zich aaneen in een supercontinent genaamd Gondwana. Deze titanosaurus bewijst dat ze een pad hadden. Zuid-Amerika. Over Antarctica. Op weg naar wat Nieuw-Zeeland zou worden.
Het waren niet alleen deze lange halzen. Andere dingen zwierven door de bossen. Imperobator sluipt rond. Tweevoeters. Vleeseters. Plus kleine herbivoren en gepantserde ankylosauriërs met ingebouwde schilden.
Een ecosysteem. Rommelig. Levendig. Verloren onder kilometers ijs.
Barrett denkt dat er nog meer te vinden is.
“Er zijn waarschijnlijk nog veel meer dinosaurussen”, merkt hij op.
IJs beweegt. Terugtrekkend. Opwarmend water legt het continent bloot en onthult wat we miljoenen jaren lang aan het zicht hebben onttrokken.
We hoeven niet ver te gaan. Wacht maar tot het smelt.
