Er gaat dus een grote rots recht op de aarde af. Wat doe je? Een nieuw artikel van Chinese onderzoekers zegt dat je het niet zomaar van de oppervlakte schiet. Jij graaft.
Miljoenen asteroïden dwalen door het zonnestelsel. De meeste zijn ongevaarlijke geluiden. Een paar zijn stille bedreigingen. NASA houdt voortdurend de lucht in de gaten, op jacht naar problemen. Tot nu toe? Geen naderende deadlines. Apophis was vroeger op de radar. Dat was het niet. Die vlucht in 2068? Geschrobd als een risico.
Maar we kennen zwaartekrachtbeten. Herinner je Tsjeljabinsk nog in 2013? Een middelmatige steen brak ruiten en deed mensen pijn. Het was natuurlijk maar een kras op de huid van de planeet, maar het voelde als een waarschuwing. Tientallen meters groot zijn niet eng als je ver weg bent. Het is angstaanjagend als je dichtbij bent.
Ga uit van het ergste. Een rots. Groot. Ruim 330 voet. Komt snel.
Het opblazen ervan mislukt meestal. Kinetische effecten? Te zwak voor korte waarschuwingen. Langdurig nudging? Het duurt te lang. De onderzoekers van Space: Science and Technology wezen hierop. Ze zochten naar een betere manier. Geen zacht duwtje. Een gewelddadige duw.
Twee opties.
Eén: een simpele impactontploffing. Sla de asteroïde. Maak een ondiepe krater. Laat de bom vallen. Explodeer het.
Twee: pre-opgraving. Dit is de winnaar. Doordring de rots. Graaf diep. Laat dan een nucleair apparaat binnenin tot ontploffing komen.
Het team van Xiaowei Wang van de China Academy of Launch Vehicle Technical beheerde de modellen. Ze hielden rekening met lanceerenergie. Snelheid. Veranderingen in de snelheid van de asteroïde. Ze testten beide methoden aan de hand van een virtuele database met bedreigingen, ervan uitgaande dat we daar een opzegtermijn van één tot twintig jaar mee zouden hebben.
De tijd helpt.
Als je het hebt, graaf dan dieper.
De detonATIEmodus vóór opgraving biedt een sterkere energiekoppeling omdat deze autonoom de kraterlocatie selecteert.
Waarom maakt het uit? Diepe ontploffing brengt energie beter over. Het koppelt de explosie aan de massa van de rots. De ondiepe methode? Willekeurig. Zwakke koppeling. Strikte timing. Je gokt met de weerstand van het nucleaire apparaat. Met de diepe methode kun je kiezen waar de bom naartoe gaat. Jij hebt de schok onder controle.
Wat is de uitbetaling?
Je kunt een asteroïde van 100 meter breed vernietigen. In zestig dagen kun je er een van een kilometer breed met ongeveer 1 meter per seconde aanduwen. Dat zijn geen bergen verzetten, maar in de orbitale mechanica komt een millimeter neer op een mijl.
Het echte leven is echter geen simulatie.
Waar is de asteroïde van gemaakt? Een massief gesteente reageert anders dan een losse hoop puin. Er is een chirurgische aanval nodig. De ander heeft insluiting nodig. Dan is er het puin. Het uit elkaar schieten van een steen houdt de dreiging niet tegen; het zou zomaar een shotgun-explosie van granaatscherven naar hetzelfde doel kunnen sturen.
En hoe krijg je de kernwapens daar? Dat is de vraag die niemand in het persbericht beantwoordt. Afgezien van de technische kwesties zijn de politieke kwesties zwaarder.
We kunnen de rotsen tegenhouden. Misschien. Als we maar vroeg genoeg kijken. Als we maar diep genoeg graven.
