Rode korst.
Dat is alles wat er nog over is van de narcose.
Geen fles. Geen flesje. Slechts kleine roodachtige schilfers die vastzaten op een metalen schaar en pincet uit de Ming-dynastie. Wetenschappers hebben deze hulpmiddelen gevonden in Jiangyin County, China. Ze kwamen uit het graf van Xia Quan, een chirurg die rond het einde van de 14e en het begin van de 15e eeuw leefde. Het graf werd in 1974 geopend, maar het gereedschap bleef liggen roesten totdat de moderne technologie dichterbij kon kijken.
Vijftig jaar geleden kon niemand het residu zien.
Nu kunnen we dat.
Met behulp van gestimuleerde Raman-verstrooiingsmicroscopie, een laserlichttechniek die chemische handtekeningen leest zonder de artefacten te beschadigen, identificeerden onderzoekers de stof. Het was aconitine. Dat is een zeer giftige stof afgeleid van Aconitum carmichaeli of Chinese wolfsbane.
Wacht.
Wolfsbane is giftig.
Dus hoe betekent dit een beter medicijn?
De aanwezigheid van dit gif op chirurgische instrumenten impliceert dat Xia niet alleen in patiënten sneed terwijl ze schreeuwden. Hij verdoofde ze eerst. Dit is het eerste directe chemische bewijs dat we hebben van chirurgische anesthesie. Vóór deze ontdekking beweerden teksten dat artsen uit de oudheid de farmacologie begrepen, maar fysiek bewijs was schaars. Oude kruiden rotten weg. Ze laten geen sporen achter op staal als deze.
De onderzoekers moesten creatief zijn.
Het Jiangyin Museum wilde de artefacten niet uit de zalen laten komen. Daarom brachten ze een draagbare analysator naar de tools. Ze concentreerden zich op de spleten. Met name de handvatten waar vuil zich verbergt. Zes eeuwen lang beschermd tegen schoonmaak. Ze vonden drie deeltjes. Eén op het pincet, twee op de schaar.
Alle drie kwamen overeen met aconitine.
“Dit is de eerste keer dat de mensheid heeft gevonden… direct chemisch bewijs… dat bewijst dat onze voorouders al wisten hoe… de pijn van patiënten veilig kon worden verlicht…” — Congcang Zhao
Hoe voorkwamen ze dat mensen stierven aan vergiftiging, terwijl ze probeerden ze te verdoven?
Teksten uit die tijd suggereren wilde voorbereidingen. Waarschijnlijk hebben ze urine van jonge jongens gebruikt. Ze kookten het kruid in azijn. Ze hebben het in een mengsel van zwarte sojabonen gedrenkt. Deze stappen braken het ergste gif af. Vervolgens werd het poedervormige restant over de huid gewreven. Een plaatselijke verdoving.
Klinkt dat niet riskant?
Ja. Het is riskant.
Maar het getuigt van precisie. Je krijgt deze instrumenten met specifieke chemische sporen niet, tenzij de chirurg een plan had. Ze balanceerden de kracht van het medicijn tegen de dodelijkheid ervan. Ze controleerden de dosis. Het residu vertelt ons dat Xia Quan precies wist wat hij deed.
Het was niet zomaar blind steken in het donker. Het werd berekend.
De teksten zeggen dat ze deze methoden gebruikten. De lasers zeggen dat ze het hebben gedaan. De twee platen ontmoeten elkaar in het rode stof op een ijzeren mes. Het suggereert dat chirurgen uit de Ming-dynastie een verfijnde kennis van lokale anesthetica hadden, lang voordat de moderne tijd ether uitvond.
Meestal gaan we ervan uit dat het verleden wreed was, omdat er geen medicijnen voor waren gebruikt.
Maar Xia Quan had opties. Hij bewaarde alleen zijn bonnetjes op zijn gereedschap.
