Het is een simulatiespel met echte inzetten
Succes voor de aankomende maanbasis van NASA gaat niet over wie het beste met elkaar overweg kan op de cocktailparty. Het gaat over missieontwerp. Een nieuwe studie zegt dat psychologische training leuk is, maar structuur is belangrijker.
Hoofdonderzoeker Anamaria Berea van de George Mason University heeft een aantal cijfers opgezocht. Haar doel was het vinden van rode vlaggen. Ze gebruikte op agenten gebaseerde modellen om de omstandigheden te ontdekken die bemanningen kapot maken. Dit is geen standaard AI. Standaard AI extrapoleert gegevens. Deze modellen simuleren opkomend gedrag. Dingen zonder enige oorzaak. Als een zwerm vogels die in de lucht ronddraait.
Het team testte variabelen. Hoeveel astronauten? Hoe vaak komt er een vrachtwagen aan met voedsel en verse lichamen?
Eén scenario ging uit van een verblijf van drie maanden. De voorraden bereikten maand twee. Het resultaat was grimmig. De productiviteit bereikte 20%.
Twintig procent.
Dat is acceptabel voor een fabriek. Voor de diepe ruimte is het een ramp. Het lage percentage betekent dat de bemanningen onder stress en ecologische chaos bezweken. Het model hield nog niet eens rekening met noodsituaties.
Kijk naar het station hierboven
NASA volgt het ISS op een andere manier. Ze geven om ‘gebruik’. Uren besteed aan wetenschap per week.
Als je drie personen hebt, wil je 35 uur. Vier of meer? Streef naar 68,5. De Russische kant verzorgt hun eigen tijdwaarneming, meestal afzonderlijk.
NASA raakt meestal het doel. Soms verpletteren ze het. Van eind 2019 tot begin 2020 besteedden astronauten wekelijks gemiddeld 120 uur aan onderzoek. Ongeveer een jaar later vestigden ze zich rond de 90. Nog steeds indrukwekkend. Het aantal experimenten blijft ook stijgen.
Dit gebeurde ondanks dat het station hen af en toe probeerde te vermoorden. Er lekt ammoniak. Ruimtepuin vliegt zo dichtbij dat de ramen gaan trillen. Protocollen van na 11 september waarin bemanningen zich schuilhielden.
“Vanaf maart 2022… hebben we een bezetting van bijna 93 uur per week gezien”
Maar je kunt niet 24/7 werken. Iemand moet schoonmaken. Iedereen moet slapen. Eten. Misschien een uur naar een scherm staren. Grotere bemanningen helpen. Meer handen betekent minder tijd besteed aan klusjes, meer tijd aan wetenschap.
Redundantie is echter de moordenaar. Op dit moment vertrouwen we op SpaceX Crew Dragon en Roscosmos Soyuz. Slechts twee deuren naar het station. Als beide kapot gaan? De lichten gaan uit. Het bureau van de inspecteur-generaal noemde dit een groot risico. Beperkte vracht, beperkt bemanningsvervoer. Het zet alles op het spel.
Koelboxen en overvolle auto’s
Je herinnert je dat je tijdens de pandemie samen met huisgenoten vastzat. Of die autorit die drie uur te lang duurde.
Dat is een geïsoleerde en beperkte omgeving, oftewel ICE. Druk. Geen uitgang. Geen buren om mee te praten. Antarctica voldoet aan de eisen. Onderzeeërs passen. De maan is het ultieme ICE. Het voegt ook robots en rovers toe aan de mix.
Het team van Berea heeft deze deep-space-scenario’s gemodelleerd. We hebben niet veel geschiedenis om uit te putten. Alleen de Apollo-bemanningen en Artemis 2. Een paar dozijn mensen.
Dus bouwden ze de computerversie van de maan.
De winnaar? Zes astronauten. Elke twee weken opnieuw bevoorraden. Geen extreme stralingspieken of meteorietinslagen. Deze opzet had de grootste kans om alles bij elkaar te houden.
De verliezer? Vier astronauten. Alleen elke maand opnieuw bevoorraden. Slecht weer. Hoge milieuvijandigheid. Dit is hoe missies mislukken.
Kan training dit oplossen?
Berea denkt van niet. Niet voor de lange termijn. Je kunt iemand trainen om moedig te zijn. Je kunt ze protocollen leren. Maar in de diepe leegte ligt een menselijke grens.
‘Het team is meer dan de som der delen’ is een cliché totdat je bijna geen zuurstof meer hebt. Er ontstaan synergieën. Er ontstaan breuken. Kleine teams stikken sociaal. De grote verdrinken in de logistiek. Het is een koord.
Psychologie is slechts één variabele
NASA is het daar enigszins mee oneens. Reid Wiseman, commandant van Artemis 2, zei dat de bemanning een hechte band had dankzij psychosociale training. Ze kenden elkaars teken. Ze hadden de wrijving verwacht.
De Canadian Space Agency is het daarmee eens. Rekruteer gezonde geesten. Train ze om te reageren. Geef ze grondsteun. Het werkt voor korte ritten.
Maar Berea’s model kijkt naar het grote geheel. Ze omvatten NASA TLX-scores voor stress. Ze keken naar Antarctische bases. Olieplatforms.
De conclusie? Stop met geobsedeerd te zijn door persoonlijkheidstests.
Kijk naar de missievorm. Wijzig de duur. Druk vaker op de bevoorradingsknop. Stel noodplannen op voor als er iets kapot gaat. We kunnen ons niet een weg banen door de menselijke complexiteit. Maar we kunnen systemen ontwerpen die niet afhankelijk zijn van menselijke heiligen om ons te redden.
We sturen ze om daar te gaan wonen. We moeten de kooi begrijpen voordat we hem op slot doen.
