Mondkanker staat op niemands radar. Niet echt.
Je ziet er geen reclameborden voor. Je praat er niet over tijdens het ontbijt. Toch neemt de prevalentie ervan toe. Het is ook dodelijk als je te lang wacht met kijken.
De oude manier om het te vangen is een nachtmerrie. Je wacht tot een pijnlijke plek blijft. Een pleister die op uw tong, tandvlees of wang blijft hangen. Dan snijdt een dokter het in stukken.
Scalpelwerk in de mond doet pijn.
Het is invasief. Het is onaangenaam. En vaak heb je het twee keer nodig, dan drie keer, om er zeker van te zijn dat een goedaardige plek niet erger wordt. Mensen stoppen. Ze stoppen met teruggaan. De laesie blijft groeien.
Betreed het qMIDS-systeem.
Een onderzoeksteam uit Groot-Brittannië en India heeft zojuist bewezen dat we het mes kunnen overslaan. Jij zwabbert. Wachten. Klaar.
“Het biologische signaal… is voldoende sterk”, zegt Muy-Teck Teh van de Queen Mary Universiteit van Londen. “Zelfs van oppervlakkige cellen.”
Dit geeft artsen een snelle manier om te triageen. En het kan herhaald worden.
Dat laatste is van belang.
Stel je voor dat je elke maand een risicovolle patch volgt. Zonder te snijden. Zonder te huiveren. Je merkt de verschuiving naar maligniteit vroeg op. Of je doet het niet, en je gaat verder met je dag.
De wiskunde klopt.
545 patiënten. Mogelijke kankers in hun mond. Geborsteld. Geanalyseerd op de mRNA-expressie van vier specifieke genen. Controleuitstrijkje uit gezond weefsel dat tegelijkertijd wordt afgenomen.
De resultaten kwamen binnen een uur terug.
95,5% nauwkeurig.
Valse positieven onder de 5%. Valse negatieven onder de 5%.
Dat is vergelijkbaar met een scalpelbiopsie. De onderzoekers waren eigenlijk verbluft door de wedstrijd in prestaties.
Waarom doet dit er nu toe?
Het aantal gevallen is sinds 1990 verdubbeld. Sterfgevallen volgden. Roken. Alcohol. HPV. Wij kennen de schurken. Maar tot nu toe ontbrak het ons aan een fatsoenlijke manier om ze te screenen zonder meer pijn te veroorzaken dan de ziekte zelf.
Het team wil het verkopen. Ze zeggen dat klinieken het over twee jaar kunnen gebruiken.
Twee jaar lijkt snel voor goedkeuring door de regelgevende instanties. Misschien optimistisch.
Maar de wetenschap is solide. De pijn is weg. Het wachten is kort.
Dus.
Ga jij daadwerkelijk voor het wattenstaafje als het verkrijgbaar is?
