Erozja wybrzeża zmusza właścicieli domów w Thorpeness w stanie Suffolk do wyburzania swoich domów, a Rada Miasta East Suffolk zobowiązała się do pokrycia kosztów – szacowanych na 330 000 funtów – mimo że nie była do tego prawnie zobowiązana. Decyzja została podjęta po gwałtownym wzroście poziomu erozji tej zimy, w wyniku którego cztery domy zostały zniszczone, a kolejnych dziewięć znalazło się w bezpośrednim niebezpieczeństwie.
Bezprecedensowe tempo erozji
Sytuacja szybko się eskalowała. Rada początkowo spodziewała się ustabilizowania erozji, ale niedawna trudna pogoda doprowadziła do znacznej utraty gruntów, pozostawiając właścicieli domów przed bolesnym wyborem: zburzyć domy lub stracić je do morza.
„Właściciele nieruchomości przeżywają naprawdę druzgocące doświadczenia” – powiedział Mark Packard, członek gabinetu Rady East Suffolk ds. planowania i zarządzania wybrzeżem. „Możemy zająć się jedną z najbardziej niepokojących części tej strasznej sytuacji”.
Rada wykorzystuje swoje rezerwy do sfinansowania rozbiórki, mając świadomość ciężaru finansowego, jaki spoczywa na mieszkańcach stojących w obliczu kryzysu. Ta interwencja jest bezpośrednią reakcją na nieoczekiwanie poważną erozję, która przekroczyła wszystkie poprzednie prognozy.
Długoterminowe wyzwania w zakresie zarządzania strefą przybrzeżną
To natychmiastowe finansowanie zaspokaja krytyczną potrzebę, ale podstawowy problem pozostaje: ciągła utrata linii brzegowej. W zeszłym roku samorząd wydał już 750 000 funtów na obronę wybrzeża, ale wysiłki te nie wystarczyły, aby powstrzymać erozję. Obecnie nie ma planów rozwiązania tego problemu.
Sytuacja ta uwypukla szerszy problem, przed którym stoją społeczności przybrzeżne na całym świecie: przyspieszająca erozja spowodowana zmianami klimatycznymi i podnoszącym się poziomem mórz. Chociaż działanie rady jest konieczne, nie zapewnia ono długoterminowego rozwiązania dla dotkniętych właścicieli domów ani szerszego zagrożenia dla infrastruktury przybrzeżnej.
Wioska w fazie przejściowej
Thorpeness, niegdyś ekskluzywny XIX-wieczny kurort obejmujący jezioro Peace, w którym można było pływać łódką inspirowaną historią Piotrusia Pana, obecnie boleśnie podupada. Losy wioski wyraźnie przypominają o podatności społeczności przybrzeżnych na zmiany klimatyczne. Pomoc finansowa Rady jest środkiem tymczasowym; długoterminowy zrównoważony rozwój wymaga szerszych strategii adaptacyjnych i być może kontrolowanego wycofywania się społeczności z erodujących wybrzeży.
Kryzys w Thorpeness uwypuklił trudną rzeczywistość, w której niektóre społeczności mogą nie być w stanie przeciwstawić się nieubłaganemu napływowi morza, a proaktywne środki – w tym finansowanie rozbiórki – mogą być jedynym sposobem na złagodzenie najbardziej bezpośrednich cierpień.
