Het Prikkelbare Darm Syndroom (IBS), een chronische aandoening die tot 10% van de wereldbevolking treft, kan fundamenteler verbonden zijn met de meest constante kracht van onze planeet dan eerder werd aangenomen: de zwaartekracht. Dr. Brennan Spiegel, een gastro-enteroloog bij Cedars-Sinai en UCLA, stelt een nieuwe theorie voor dat “zwaartekracht-intolerantie” een verbindende factor zou kunnen zijn achter PDS en aanverwante aandoeningen.
De “G-Force Cube” en waarom het ertoe doet
De hypothese van Spiegel, beschreven in zijn boek Pull: How Gravity Shapes Your Body, Steadies the Mind, and Guides Our Health, suggereert dat de gevoeligheid voor PDS niet alleen te maken heeft met bacteriële onevenwichtigheden of voeding, maar ook met hoe goed ons lichaam omgaat met de constante aantrekkingskracht van de zwaartekracht van de aarde. Hij kadert dit in een ‘G-krachtkubus’ die uit drie factoren bestaat: weerstand (de structurele integriteit van de darmen), detectie (hoe ons zenuwstelsel zwaartekrachtbelasting waarneemt) en waakzaamheid (de reactie van het lichaam op zwaartekrachtverschuivingen).
Dit is van belang omdat het de focus verschuift van geïsoleerde symptomen naar een fundamentele omgevingsstressor. Als zwaartekrachtintolerantie een bijdragende factor is, suggereert dit dat behandelingen die gericht zijn op houdingsstabiliteit, de gezondheid van het bewegingsapparaat en zelfs de darm-hersenverbinding effectiever zouden kunnen zijn dan de huidige benaderingen alleen.
Comorbiditeiten en de zwaartekrachtverbinding
Patiënten met PDS vertonen vaak comorbiditeiten zoals angst, depressie, fibromyalgie en Posturaal Orthostatisch Tachycardie Syndroom (POTS). Hoewel deze aandoeningen ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, hebben ze een rode draad gemeen: gevoeligheid voor fysieke stress en instabiliteit. Spiegel stelt dat zwaartekracht-intolerantie zou kunnen verklaren waarom deze omstandigheden zo vaak samenkomen.
Het verband wordt verder geïllustreerd door onderzoek naar astronauten in microzwaartekracht. Ruimtereizigers ervaren verhoogde spijsverteringsproblemen, waaronder brandend maagzuur, diarree en obstipatie, als gevolg van de veranderde zwaartekrachtomgeving. Dit suggereert dat onze ingewanden zijn geëvolueerd om te functioneren onder de zwaartekracht van de aarde, en afwijkingen van die norm kunnen fysiologische processen verstoren.
De darm-hersenas en de rol van serotonine
Spiegel benadrukt het cruciale verband tussen darmgezondheid en geestelijk welzijn. Ongeveer 90% van de serotonine in het lichaam – een neurotransmitter die de stemming, eetlust en slaap reguleert – wordt geproduceerd in het maag-darmkanaal. Verstoringen van de darmfunctie, mogelijk verergerd door zwaartekrachtstress, kunnen daarom bijdragen aan stemmingsstoornissen die vaak voorkomen bij PDS-patiënten.
Recente onderzoeken ondersteunen dit idee en tonen aan dat de darmmicrobiomen van astronauten negatief worden beïnvloed door microzwaartekracht, en suggereren routinematig testen van het microbioom als hulpmiddel voor het monitoren van de geestelijke gezondheid in de ruimte.
Uw “Gravitype” beoordelen
Spiegel ontwikkelde zelfs een quiz om de individuele gevoeligheid voor de zwaartekracht te meten, door de fysieke duurzaamheid, de gevoeligheid van het zenuwstelsel en de emotionele veerkracht te meten. Hoewel het concept speels is, onderstreept het het idee dat mensen variëren in hun vermogen om met zwaartekrachtstress om te gaan.
Een verenigende lens, geen vervanging
Spiegel benadrukt dat zijn theorie niet bedoeld is om bestaand PDS-onderzoek te vervangen. In plaats daarvan biedt het een breder raamwerk voor het begrijpen van de aandoening, waarbij bekende risicofactoren zoals voeding, genetica en ontstekingen worden geïntegreerd in een samenhangend model. Zijn werk suggereert dat het onderzoeken van de rol van de zwaartekracht in de gezondheid nieuwe therapeutische strategieën zou kunnen opleveren, niet alleen voor PDS maar voor een reeks aandoeningen die worden beïnvloed door zwaartekrachtstress.
Uiteindelijk is het erkennen van de zwaartekracht als een fundamentele kracht die de menselijke fysiologie beïnvloedt geen radicale afwijking van het wetenschappelijk begrip. Het is een natuurlijke uitbreiding van de evolutionaire biologie en herinnert ons eraan dat onze lichamen zijn geëvolueerd om te gedijen in een specifieke zwaartekrachtomgeving.
