Kijk naar Tyrannosaurus rex. Kijk naar de armen. Belachelijk klein. Het is waar iedereen grappen over maakt. Maar de grap mist het punt. De armen zijn geen vergissing. Ze zijn een aanpassing. En niet alleen voor T. rex. Andere gigantische roofdieren krompen ook hun ledematen. Waarom? Omdat het hoofd te groot werd om te negeren.
Paleontologen van University College London University Cambridge hebben zich hierin verdiept. Charlie Roger Scherer leidt de leiding. Een doctoraat leerling daar. Hij merkt op dat Carnotaurus nog kleinere armen had. Werkelijk lachwekkend klein. Dus vroegen ze waarom. Ze keken niet meer naar de armgrootte als een bijwerking van het lang en zwaar worden. Ze begonnen naar de kaak te kijken.
In het bijzonder de botverpletterende kaak.
Scherer en team analyseerden gegevens van 82 soorten. Niet zomaar een handjevol. Een breed net. Ze ontdekten een patroon dat zich herhaalde. Vijf verschillende geslachten verkortten hun voorpoten: Abelisauridae, Carchariodontosauridae, Ceratasauridae, Megalasaurinae en natuurlijk de Tyrannosauriërs. Convergente evolutie. Dezelfde oplossing. Opnieuw en opnieuw.
Het ging niet om groter worden. Het ging erom dat het harder zou worden. De schedel werd enorm. Compact. Gespannen. De kaken werden wapens die botten konden verbrijzelen. Toen het hoofd eenmaal de taak van het doden overnam, hadden de armen geen werk meer te doen. Gebruik het of verlies het. De natuur is meedogenloos. Als de klauwen niet nodig zijn voor het doden. Ze gaan weg.
Steeds gigantischere prooien kunnen hebben geleid tot een evolutionaire wapenwedloop om deze prooi te onderwerpen
De prooi werd enorm. Sauropoden. Tankachtige herbivoren. Om die granaten te kraken hadden de roofdieren beter gereedschap nodig. Ze hadden geen extra klauwen nodig. Ze hadden bijtkracht nodig.
Scherer ontwikkelde een manier om de ‘robuustheid van de schedel’ te meten. Het is niet alleen de lengte. Het gaat over hoe de botten met elkaar verbonden zijn. Hoe compact de vorm is. Een korte. Vierkante schedel is sterker. T. rex scoorde het hoogst op deze schaal. De absolute topper. Tweede plaats? Tyrannotitan. Een familielid uit het vroege Krijt in Argentinië. Ruim dertig miljoen jaar ouder dan T. rex, maar bijna net zo groot. En bijna net zo sterk in de beet.
Waren de korte armen eerst? Nee. Dat zou niet logisch zijn. Een roofdier kan zijn aanvalsmechanisme niet opgeven voordat hij een vervanging heeft. De sterke schedel moest bestaan. Voordat de armen verdwenen. De oorzaak staat voorop. Dan de uitwerking. Het onderzoek laat correlatie zien. Het kan oorzaak en gevolg niet definitief bewijzen. Maar de tijdlijn houdt stand. Sterk hoofd. Dan nutteloze armen.
Het artikel belandde deze week in de Proceedings of the Royal Society.
We stellen ons vaak dinosaurussen voor die rennen als hagedissen. Knallen met tanden. Vastgrijpen met klauwen. Het blijkt dat de latere wandelende kanonnen zijn geworden. De voorkant was zwaar. Stomp instrument. De achterkant zorgde voor de stroom. De armen bleven gewoon achter. rudimentair. Zinloos.
Misschien had de T. rex ze niet nodig. Misschien heeft geen van hen dat gedaan. Wat is er volgens jou ongebruikt gebleven op het menselijk lichaam?
